Blog Archives

Waarom ben ik rijk en zijn anderen arm?
Waarom kan ik naar school en zijn anderen analfabeet?
Waarom kan ik meerdere keren per jaar op vakantie?

Ik vind het is niet eerlijk!

Dat gevoel van onrecht hebben we regelmatig nu wij in Albanië wonen en de Albanese cultuur steeds beter leren kennen. Waar we in Nederland ‘Jan modaal’ waren, zijn we hier ‘rijke stinkerds’.

Harde verhalen
Laatst was ik (Ja:ro) in een ‘gekraakte fabriek’ en hoorde ik het hartverscheurende verhaal van de moeder van de achtjarige Suela. Ze is bezig met haar tweede huwelijk, maar haar man zit in de gevangenis omdat hij Suela’s halfzus heeft verkracht. Toen de zus in haar huwelijk pas eerlijk was over haar incest verleden vroeg haar man direct een scheiding aan, waardoor ze nu ‘kansloos is op de vrijgezellenmarkt’.

Waarom
Waarom doen mensen elkaar dit aan? Waarom heeft zij zo’n hard leven en kunnen wij genieten van ons hechte gezinnetje? Ik vind het niet eerlijk. Tegelijkertijd vraag ik me af, wat kan ik/kunnen wij doen om deze situatie te veranderen?

Elders onderbrengen
Suela’s moeder heeft vier kinderen. Vanwege de belabberde financiële situatie zorgt ze alleen voor Suela. De andere kinderen zijn ondergebracht bij familieleden. Ik kan me het moeilijk voorstellen dat je je eigen kinderen vanwege financiële reden bij een ander laat opgroeien. Maar zij hebben weinig keus.

Kind-zijn
Maar Suela gaat naar het straatkinderen project van de Kenedi Foundation. Daar kan ze kind zijn en haar thuissituatie even vergeten. Ze zingen samen liederen, maken plezier, krijgen een voedzame maaltijd, kunnen douchen, krijgen schone kleren, krijgen hulp bij schoolwerk en horen Bijbelverhalen.

Helpen?!
Hoewel we in een oneerlijke wereld leven, wil ik verschil maken en trek ik me het lot aan van deze kinderen. Helpt u ook mee?! Voor € 18 euro kan één kind een week lang naar het Straatkinderenproject geeft u de kinderen vreugde en een betere toekomst!

Deze blog is geschreven door JPH, zendeling in Albanië en werkzaam bij de Kenedi Foundation.

Vandaag is het een mooie lentedag, 20 graden, de bloesem aan de bomen, de zoemende bijen erom heen en een nestje met jonge puppies onder de boom. Tot zover een prachtdag…

Maar naast die bloeiende boom staat een vervallen huisje, enkele kledingstukken hangen achteloos over een waslijntje, er ligt afval, stukken glas en er is buiten een vuurplaats. De deur is voorzien van een gammel slot. Binnen is het donker, met een aarden vloer. In de hoek liggen opgerolde dekens en aan het plafond, onderste boven aan het plafond hangt een flinke haan of iets wat ervoor door kan gaan.

Het huisje is geen veilig plek, het staat alleen en maar de poort van de omheining ontbreekt. Mensen van buiten kunnen zo naar binnen lopen om de rust te verstoren, maar ook vertrouwen de huisbewoners elkaar niet. De dochter uit het eerste huwelijk heeft concurrentie van haar halfbroertjes en zusjes. Haar stiefvader pleegt ontucht met haar en is onlangs vrijgekomen uit de gevangenis. Hij zat daar vast vanwege huiselijk geweld aan zijn vrouw, haar moeder. De houtkachel cq kookstel heeft hij verkocht om wat geld op te strijken en dat te verdrinken of te vergokken…

Het zonnetje schijnt nog steeds en ik laat het huisje achter me. Ik voel me machteloos. Je wieg zal er maar staan. Als kind heb je te dealen met de volwassenen om je heen die het beste met je voor hebben, althans dat hoop je.

Maar zij, het misbruikte en gekwetste meisje, wat te veel op straat zwerft komt trouw op het dagprogramma van de straatkinderen. Ze krijgt er een warme maaltijd, ontmoet andere kinderen, kan spelletjes doen en haar onveilige situatie even vergeten.

Het dagprogramma voor straatkinderen heeft momenteel weinig inkomsten om te blijven draaien. Maar we willen het doorzetten om kinderen een veilige plek te geven, waar liefde en geborgenheid is, waar ze horen over Jezus en hoop is voor de toekomst.