Blog Archives

Jenny is een jonge mentale arts uit Schotland die de Kenedi organisatie hielp. In twee weken tijd heeft ze therapeutische sessies gegeven in kleine groepen en gaf het personeel technieken, zodat zij de kinderen kunnen ondersteunen in hun emotionele ontwikkeling. Jenny licht de achtergrond toe van de (Roma-)kinderen waarmee de Kenedi Foundation werkt.

therapy sessions (6)In Albanië is er zeer weinig geestelijke gezondheidszorg voor kinderen. Jenny heeft aan de kinderen en hun begeleiding een aantal technieken geleerd, die helpen wanneer ze erg angstig, ongelukkig of boos zijn. Zo leren de kinderen beter met hun gevoelens om te gaan. Helaas is er geen therapie sessie mogelijk, die hen geneest van hun trauma’s vanwege de onveilige basis waarin ze dagelijks verkeren.

Overlevingsstrategieën
Om te overleven leren de kinderen zichzelf strategieën aan die hun emoties verdoven. Dit zorgt ervoor dat ze problemen krijgen als ze ouder zijn, maar nu helpt het hen om te overleven in de ondraaglijke situaties. Normale therapie opent die emoties, daarom kunnen we geen trauma verwerking doen en ‘worden de heftige emoties in slaap gehouden’ .

Veiligheid
De meeste kinderen zijn zich voortdurend bewust van potentieel gevaar, net zoals kinderen in oorlogsgebieden. Je weet nooit wat er gaat gebeuren, en je concentreren is daarom lastig. Deze kinderen zijn equivalenten van kinderen uit een oorlogsgebied. Als ze naar school gaan, wordt er van ze verwacht om te gaan zitten en zich te concentreren, net als in een veilige situatie. Dat is één van de redenen waarom school moeilijk is en velen van hen afhaken. Voor anderen houdt school hen af van inkomsten die ze via bedelen of afval ophalen krijgen. Sommige van de kinderen in het centrum zijn de belangrijkste kostwinners voor hun gezinnen.

Overtuiging
Alle kinderen beginnen met twee overtuigingen. 1) dat hun ouders van hen houden en 2) dat hun ouders goede mensen zijn. Als ouders het kind beledigen, dan verandert dat niet de overtuigingen van het kind, maar hij/zij begint te denken dat hij/zij het probleem is en hij/zij voelt zich slecht. De eigen goede, liefhebbende ouders van het kind delen straf aan het kind uit. Hoewel dit heel triest is, is het nuttig op de korte termijn, want het geeft het kind een gevoel van kracht: Zij kunnen zelf de dingen veranderen, zodat het beter gaat.

therapy sessions (10)Therapiesessies
De slechte gevoelens en het zich waardeloos voelen, worden versterkt op verschillende manieren. De kinderen worden niet gewassen door hun ouders, dus ze snappen niet dat lichamelijke verzorging of kleding belangrijk is. Omdat straf meestal het gevolg is van de frustratie van een volwassene of dronkenschap, denken ze dat hun lichamen er zijn om te worden gebruikt door volwassenen en dat hun lichaam niet van zichzelf is. Dat betekent voor het kind dat seksueel misbruik moeilijker te identificeren is als verkeerd cq afschuwelijk. Ze zijn gewend dat volwassenen slechte dingen met je lichaam doen zonder duidelijke reden.

Eigenwaarde
Het gebrek aan eigenwaarde van de kinderen hindert hen in velerlei opzichten. Het maakt het voor hen moeilijk te begrijpen waarom je kleding en jezelf wassen belangrijk is, waarom het goed is om je best te doen op school, waarom je je goed moet gedragen. We zien het zelfs als we de kinderen vragen om wat te tekenen: ze zijn bang om het te doen, omdat het misschien niet goed gaat. Als de meisjes moeders worden, is het moeilijk om hun eigen kinderen te beschermen. Ze vinden zichzelf niet waard om beschermd te worden en hoe ze hun kinderen zien is daar een gevolg van.

Delen of vechten
Het kost de begeleiding enorm veel moeite om de kinderen te leren delen. In de meeste situaties, je eigen kinderen, of op de zondagsschool heb je te maken met situaties waarbij er genoeg (voedsel) is, of er voldoende traktaties zijn en is het kind in een veilige situatie. Deze kinderen hebben dit vaak niet geleerd van hun ouders: ze leven in een wereld waar alles kan worden gegrepen door iemand die groter is dan zij en waar er regelmatig te weinig is en zij buiten de boot vallen. Dat maakt het leren delen als alternatief voor vechten ongelooflijk uitdagend.

therapy sessions (7)Risico’s
Als we deze kinderen morgen in een liefdevol pleegzorggezin plaatsen, zullen ze nooit transformeren in ‘normale’ kinderen. De schade die in de vroege kindertijd gebeurt, dragen ze altijd bij zich, zij het in verschillende vormen. De grootste risico’s voor de kinderen zijn alcohol / drugs en relaties met slechte personen, bijvoorbeeld degenen die hen in de problemen betrekken of hen misbruiken. Het drinken van alcohol is een voor de hand liggende oplossing voor de aanwezige en overweldigende slechte gevoelens. Veel mensen met een slechte jeugd zullen in deze valkuil trappen.

Stempel
Het probleem met het aangaan van relaties , is dat kinderen hun ‘liefdes-stempel’ met zich meedragen; Hoe hun ouders zich naar hen toe gedroegen. Het is heel moeilijk om die ‘slechte stempels’ uit hun verleden te bannen. Het betekent dat je niet beschikt over een ‘interne radar’, die je waarschuwt dat mensen slechte bedoelingen met je hebben, je willen beschadigen of in de problemen brengen.

Veilige plek
Het Kenedi dagopvang centrum is de meest beschermende kracht in de leven van de kinderen. Het biedt hen een veilige plek, dat ze kind kunnen zijn en een vertrouwensrelatie met een volwassene kunnen aangaan. De plek geeft hen een voorbeeldmodel hoe liefde eruit zou kunnen uitzien en hoe Gods liefde eruit zou kunnen zien. Veel kinderen hebben een verkeerd vaderbeeld; De man die weinig thuis is, en als hij thuis is, dronken is, je moeder of jou slaat zonder reden. Dan is het erg moeilijk om je een ​​perfecte hemelse Vader voorstellen. De begeleiders geven de straatkinderen een voorbeeld hoe een goede vader/man eruit zou kunnen zien.

therapy sessions (2)Therapiesessies
Als je werkt met Roma- / straat-kinderen ontwikkel je een speciaal gevoel van optimisme. Een perfecte wereld is voor hen onhaalbaar, maar je focust je op situaties die net iets beter gaan, dan dat ze waren gegaan zonder hulp. Hopelijk ontwikkelen deze kinderen met behulp van de medewerkers en organisatie enig gevoel van eigenwaarde en ervaren ze dat ze gewaardeerd worden en dat hun lichaam van henzelf is.

God kan meer doen
Dit artikel ging over de belevingswereld van Roma kinderen en hoe ze zichzelf zien. Therapie helpt, maar we geloven dat God alles in Zijn hand heeft en juist hen liefheeft. Wij kunnen Hem vragen voor bescherming van deze kwetsbare groep kinderen. Bid voor de kinderen dat ze zich positief mogen ontwikkelen door de liefde die ze ontvangen en bid voor de begeleiding dat ze manieren vinden om hen liefde te blijven geven en de kinderen bescherming bieden. Bidt u mee?!

In augustus 1995 verruilde Marleen van de Voorde haar België voor Albanië. Nu, twintig jaar later, blikt ze terug op de haar tijd in Albanië. Ze maakte veel hoogte- en dieptepunten mee en haar Godsvertrouwen gaf haar kracht om vol te houden en door te gaan. Een interview met een bevlogen persoon.

Zo typeert de 55 jarige Marleen zichzelf: ‘Ik ben een gedreven persoon en werk vaak naar een doel toe. Toen ik klein was wilde ik verpleegkundige worden, daar kon niemand mij vanaf brengen. Net als later, toen ik graag de zending in wilde gaan. Met dat in mijn achterhoofd koos ik voor een brede medische opleiding, zodat ik die later kon gebruiken. Uiteindelijk opende God diverse deuren, zodat ik kon gaan.

Medische kennis delen
Via Bijbelsmokkelwerk kwam ik in contact met de organisatie Dorcas, die mij graag wilde inzetten bij een pilotproject om les te geven aan dorps-verpleegkundigen rondom de Oost-Albanese stad Korce. Het inburgeren en het lesgeven ging mij goed af, maar dat de verpleegkundigen het ook in praktijk brachten was een stuk weerbarstiger, mede doordat mijn visie op wijkverpleegkunde volgens de Albanese overheid niet paste in hun takenpakket. Het vervolg was dat ik via een verpleegstersschool aan de nieuwe generatie les kon geven. Dat heb ik gedaan totdat in 1997 de anarchie uitbrak en bendes het land regeerden. Uiteindelijk heb ik in 2000 zelf een thuiszorg systeem opgezet voor chronisch zieken en gehandicapten en heb ik zelf het personeel toegerust met onderwijs via de Kenedy Foundation. Een Albanese Evangelische ontwikkelingshulp organisatie, waarmee ik nu nog steeds werk.

20150809 Marleen

Marleen tijdens een dienst ter gelegenheid van haar 20-jarig jubileum

Twintig gedachten over Marleen van haar directe collega’s:
altijd geroepen, behulpzaam, betrouwbaar, makkelijk in de omgang, fantastisch, ziet grenzen niet als hindernis, harde werker, werkt met hele hart, Jezus volger, kan harde dingen zeggen met een glimlach, soms gedreven, klein beetje angst, liefdevol, onvervangbaar, single, sterk en bewogen, heeft visie zonder vrees, Vlaamse Albanees, zoekt wat recht is en toch barmhartig en zorgzaam.

Bijna opgegeven
Aan het einde van de vorige eeuw probeerde ik veel op te starten, maar er kwam weinig van de grond en ik voelde me alleen. Mijn idealen leken onbereikbaar. Ik zat in een moeilijke periode en ben er zes maanden tussenuit geweest. Eigenlijk wilde ik het bijltje erbij neergooien, tenzij ik kon werken met de support van een lokale kerk en ik kon werken met christen- verpleegkundigen. Ik wilde geen compromissen sluiten en God voorzag: er ‘vielen zomaar drie verpleegkundigen uit de lucht’. Ik ging het nieuwe millennium in met vernieuwde energie, God zij dank!

“Er vielen zomaar drie verpleegkundigen uit de lucht”

Veel stretchen
De twintig jaar dat ik hier werk was een tijd van heel veel leren en ‘stretchen’. Dat betekent dat je vaak verwachtingen moet bijstellen omdat het anders verloopt. Ik had nooit verwacht dat ik leiding zou geven, omdat ik veel meer een hands-on-mentaliteit heb. Een fundament waarop je verder kan bouwen is hier amper. En de basis die er is, is heel krom. Ik zit hier twintig jaar, maar ik snap soms dingen nog steeds niet. Soms ben ik ook een beetje naïef. Als buitenlander weet je het nooit, communicatie gaat soms verscholen achter verhuld taalgebruik en dat maakt het werk en wonen hier soms best lastig.

“Een fundament waarop je verder kan bouwen is hier in Albanië amper”

Geloof geeft kracht
Mijn geloof in God heeft mij vaak richting gegeven als ik op kruispunten stond. Ik heb de kracht van Bijbelse woorden ervaren en de Here Jezus is hier veel meer voor mij gaan leven. Op het zendingsveld ben je afhankelijker van God. Ik zou al tien keer dood zijn geweest als God mij niet beschermd had. Soms is het net als Petrus die uit de boot stapte om naar Jezus te lopen. Dan weet je dat je naar Hem moet kijken of je verdrinkt. God overziet het grote geheel en er zijn veel wonderen gebeurd.

“Ik zou al tien keer dood zijn geweest als God mij niet beschermd had.”

Fundamentele principes
Hoewel ik me snel thuis voelde in Albanië, was het ook een grote uitdaging en aan het begin erg primitief: twee keer per dag toegang tot stromend water, veel stroomuitval, in de winter alleen maar prei… Ik had verwacht dat, na de val van het communisme, het land economisch veel sneller zou veranderen. Door de jaren heen heb ik gemerkt dat veranderingen langzaam gaan, doordat ze fundamenteler, dieper liggen door de geschiedenis, economie en de afwezigheid van God tijdens het communisme. Roemenië is bijvoorbeeld veel toegankelijker voor economische groei.

Een bedankplaquette kreeg Marleen uitgereikt van directeur Ian Loring

Een bedankplaquette kreeg Marleen uitgereikt van directeur Ian Loring

Overtuigen
Een pareltje van het werk is een zestienjarig gehandicapt meisje dat heel erg is vooruitgegaan. Toen heb ik de (groot)ouders na lang aandringen overtuigd van haar mogelijkheden, dat hun kind meer is dan een ‘fysiek probleem’. Dat meisje heeft nu een gedichtenboek geschreven. Super toch?!

Bouw van het bejaardenhuis
Het jaar van de bouw van het fonkelnieuwe bejaardenhuis was voor mij een inspannende periode. De samenwerking en stroomlijning tussen verschillende partijen en de bouwbegeleiding kostte me veel energie. Lachend fantaseerden we vroeger over een bejaardenhuis op de heuvel, maar het staat er nu echt en evenaart West-Europese bejaardenhuizen.

Marle en (1)Toekomstplaatje
Mijn toekomstbeeld is niet duidelijk voor mij. Ik heb een moeder van 83 jaar, die alleen thuis is en ik wil er voor haar zijn als ze mij nodig heeft. God weet het en ik probeer me daar geen zorgen over te maken. Het bejaardenhuis zit vol en momenteel richt ik mijn aandacht op de zorg voor hen én de bouw van een nieuwe vleugel aan het bejaardenhuis om de capaciteit te verdubbelen, want dat is hard nodig.

Marleens boodschap voor toekomstige zendelingen/ontwikkelingswerkers:
Mijn grootste fout is geweest dat ik te veel wil doen en niet afhankelijk ben van God die mij gezonden heeft. Als je de persoonlijke verhalen van veel Albanezen hoort is je eerste reactie om in oplossingen te denken. Daarom drie adviezen: 1) Laat je echter door God leiden in alle situaties; Wat moet je aanpakken en wat niet, 2) luister niet naar wat iedereen zegt wat je moet doen en 3) laat je niet vangen door ‘urgentie’.

Als je mensen in Korca vraagt wie Goni is dan zullen ze je antwoorden: ‘Een gekke vrouw die vaak op straat liep, verkleed als clown of met ontbloot bovenlichaam.’ Een vrouw die door de kinderen en mannen achterna werd gezeten. Een vrouw die regelmatig bekogeld werd met stenen en stokken.

Vroeger was Goni (1947) kok bij een lagere school. Toen scheen het leven haar tegemoet. Een dramatische wending kwam toen haar man haar ‘verruilde’ voor een ander. De reden: ze kon geen kinderen krijgen. Daarnaast nam hij de hele inboedel mee en op support van de familie hoefde ze niet te rekenen.

Weggepest
De Kenedi Foundation kent haar al lang en helpt waar mogelijk. Verschillende keren werd haar huis schoongemaakt, opgeknapt en aangekleed, ondanks dat ze geen water en elektriciteit had. Toch werd ze telkens weer gepest; er werd diverse keren ingebroken, ze gooiden haar ruiten in en met oud en nieuw werd er vuurwerk het huis in gegooid.

Medicatie
Al jaren krijgt ze van de Kenedi Foundation warme maaltijden. De maaltijd service werd enige tijd onderbroken omdat ze geen eten meer wilde en het eten aan de kat gaf. Waarschijnlijk had ze door dat op verzoek er medicijnen door haar voeding zaten. Vanuit de Albanese overheid kreeg ze vervolgens via injecties haar medicijnen, maar dit verslechterde de situatie.

Goni cleanupHartbreaking
In januari 2015 wilden we op bezoek komen en maaltijden geven. Wat we aantroffen was een ondervoede Goni, Gebonden aan bed was ze totaal verlaten. Buiten was het bitterkoud vanwege de strenge winter, maar binnen ook, omdat haar ramen waren ingegooid door kinderen. Ze had geen vuur of kachel aan. Totaal verlaten, totaal ontredderd, een hartbrekende situatie.

Grote puinhoop
Haar woning was één grote puinhoop. Het lag vol met bedorven voedsel en het stonk verschrikkelijk, ook omdat Goni niet meer naar het wc ging. Vanwege de kou had ze heel veel lagen kleren aan. Ze lag in haar eigen uitwerpselen en doorligwonden begonnen zich te vormen.

Onhoudbare situatie
We besloten dat dit niet langer kon. Op 16 februari ging ze mee naar het bejaardenhuis om te douchen en schone kleren te krijgen. Je zag dat dat haar erg goed deed. Het personeel ondervond dat ze zich niet langer kon verzorgen, laat staan naar het toilet te gaan. Het verzorgende team besloot om Goni in Vila Kenedi op te nemen en verwachtten dat medebewoners negatief op haar zouden reageren vanwege haar reputatie…

Goni weddingEen ander mens
Het tegendeel blijkt waar: Goni eet en slaapt goed, krijgt haar krachten terug, slaapt veel en herwint het vertrouwen in mensen, welke haar veel kwaad hebben aangedaan. Ze is een totaal andere vrouw, kijkt helder uit haar ogen en durft weer te lachen. Ook haar huisgenoten zijn aardig tegen haar.

Het wonder geschiedt
Het is een groot wonder. De mensen van de ‘geestelijke gezondheidzorg’ konden niet geloven dat Goni al zover hersteld is. Haar metamorfose cq het wonder komt doordat we haar liefde en rust geven en met respect behandelen zodat ze haar menswaardigheid terugkrijgt. Het verzorgend team is God zo dankbaar dat in het bejaardenhuis plek is voor mensen zoals Goni. Dat ze hen Gods liefde mogen tonen en dat Goni mag weten dat ze geliefd is. Soli deo gloria.

De 28e bewoner van het bejaardenhuis is gisteren verwelkomd. De 85-jarige Evdoksia woonde in Përmit, maar is in Korcë geboren. Haar kinderen kunnen vanwege omstandigheden niet voor haar zorgen en zelf heeft ze verzorging nodig.

20150630 Evdo nieuwe bewoonsterBijzonder is dat Evdoksia (met hoofddoek) nu na lange tijd weer in Korce woont. De eerste nacht heeft ze goed geslapen en we hopen dat ze een goede tijd heeft in het bejaardenhuis. Met haar komst zijn alle beschikbare plekken in het bejaardenhuis bezet. Het bejaardenhuis wil dan ook graag uitbreiden.

 

Zendeling Jaïro heeft een speciale reis georganiseerd waarbij je aan de ene kant een goede indruk krijgt van het land en aan de andere kant projectgeld inzamelt voor kwetsbare kinderen in de Oost-Albanese stad Korce. 

kapel op bergHoewel hij nog maar een half jaar hier woont heeft ontdekte hij dit prachtige deel van Oost-Europa waar weinig toeristen komen. De uitgestrekte natuur, maar ook de gastvrijheid van de Albanezen maakt dat het de moeite waard is om deze regio te bezoeken. Jaïro heeft veel reis- en outdoor-ervaring, meerdere reizen begeleid en georganiseerd en heeft het beste van zijn ervaring en ontdekkingen gestopt in deze reis. Het volle programma geeft vele indrukken en deelnemers zullen ontzettend veel ervaring opdoen. Onder andere zal de hoogste berg van Zuid-Albanië worden beklommen, de berg Gramozit, zal er een stuk bezinning zijn en bevat de reis diverse spel-elementen.

Meer informatie en opgave via www.kenedifoundation.nl/albanie-experience/