Blog Archives

Drie jaar geleden is Danielle Lustig benoemd tot Ambassadeur voor Kennedi Foundation. Daarmee zal zij het verzorgingshuis in Korca, maar ook het straatkinderenproject en de thuiszorg aan ouderen promoten in Nederland en Belgie. Dit jaar heeft Danielle een nieuwe DVD gemaakt met de pakkende titel: Hands and Feet of Jesus (handen en voeten van Jesus).

DVD Hands and Feet

De nieuwe DVD van Danielle kun je beluisteren op Spotify of bestellen op haar site

met deze DVD richt Danielle aandacht op het werk dat in Albanië plaatsvindt onder de mensen in nood, zowel kinderen als bejaarden.

De heer ‘Alo Çoçka’ werd geboren op 28.07.1938 in het dorp Podgorie in de regio van Korce. Hij kon alleen naar school gaan in het eerste leerjaar dat hij niet afmaakte, dus hij kent de letters of de cijfers niet. Hij werkte zijn hele leven als  boer in de landbouwcoöperatie in het geboortedorp tot hij met pensioen ging. Op twintigjarige leeftijd

Alo in Vila Kenedi

Alo in Vila Kenedi

trouwde hij met een meisje uit het dorp Leshnica, bij Pogradec, genaamd Refiko.

Mevr. Refiko ging slechts een paar jaar naar de basisschool maar studeerde niet verder. Zij leest en kent de cijfers, en zo heeft zij het schamele inkomen van haar familie beheerd, aangezien de man Alo analfabeet was. Zelf heeft Refiko in het dorp Podgorie in de landbouw gewerkt tot aan haar pensioen.

In hun huwelijk kregen zij twee kinderen, een jongen en een meisje. Hun zoon stierf op heel jonge leeftijd aan een ernstige ziekte.

Het ouder worden in hun leven werd moeilijker. Ze bleven eenzaam omdat het meisje na haar trouwen hen verliet. Evenwel bleven ze van haar houden, maar heel lang wisten ze niet waar ze was.

Om deze redenen was tot een jaar terug hun leven erg moeilijk. Ze vochten met de weinige middelen die ze hadden om alleen maar te overleven. Het inkomen uit pensioen bedroeg voor Alo 60€ en voor Refiko 70€. Te weinig om in hun behoeften te voorzien. Naast de zeer moeilijke economische kant was het met hun gezondheid slecht gesteld. Mevr. Refiko had hartproblemen en vaak hoge bloeddruk. Omdat ze niet naar de dokter ging en niet de nodige medicatie nam waren haar voeten gezwollen en vol wonden. Zo kon zij niet meer lopen, omdat ze haar evenwicht niet kon houden; Ze kon slechts kruipen door het huis. Mevrouw Refiko lijdt aan epilepsie en haar man kon haar niet helpen wanneer ze een crisis doormaakte, omdat hij zelf had hulp nodig.

Na verloop van enkele jaren verloor de heer Alo zijn gezichtsvermogen, zodat hij zichzelf niet meer kon verzorgen dan enkel basisbehoeften. Zijn vrouw was niet in staat om hem te helpen vanwege haar problemen.

Vorig jaar hadden ze veel moeite om alleen te leven. Ze konden hun huis niet

Samen weer dikke pret

Mevr.Refiko in april 2018

houden en al hun meubels waren op. Ze konden niet voor hun hygiëne zorgen en het huis voldeed helemaal niet meer.

Ze hadden moeite bij het bereiden van hun eten. Omdat het lage inkomen niet genoeg was gingen ze niet eens kopen. Een lokale stichting bracht pakketten met ongekookte en kant-en-klare maaltijden. Ze konden die maaltijden echter niet koken vanwege gebrek aan middelen. Buiten dat, liepen ze ook gevaar op voor vergiftiging omdat ze, in hun onwetendheid, afwasmiddel hadden ingenomen.

Bij het zien van deze zware levensomstandigheden en de noodzaak van constante zorg hebben we besloten om te zorgen voor deze ouderen in ons verzorgingshuis “Vila Kenedi”  Na een tijdje werd hun gezondheid een stuk beter. Het hebben van regelmatige voeding, gezondheidszorg, zorg voor hygiëne, het ontvangen van de warmte van het personeel en de vriendschap met enkele ouderen in het huis heeft hun leven veranderd. Mevrouw Refiko kan lopen omdat haar benen niet langer opgezwollen zijn. Dankzij de zorg is het makkelijk om te gaan met de hoge bloeddruk. Ze kan nu zelf haar man helpen met zijn oriëntatie.

Marleen van de Voorde

Vila Kenedi flowers3 workshop Vila Kenedi flowers1 workshop Vila Kenedi flowers2 workshop

Om de zomer in te luiden is in het verzorgingshuis een workshop gehouden. Het geheel werd verzorgd door een groep uit Noorwegen. En natuurlijk mochten de senioren hun eigen creatie meenemen voor op de kamer. Mooi initiatief.

In augustus 1995 verruilde Marleen van de Voorde haar België voor Albanië. Nu, twintig jaar later, blikt ze terug op de haar tijd in Albanië. Ze maakte veel hoogte- en dieptepunten mee en haar Godsvertrouwen gaf haar kracht om vol te houden en door te gaan. Een interview met een bevlogen persoon.

Zo typeert de 55 jarige Marleen zichzelf: ‘Ik ben een gedreven persoon en werk vaak naar een doel toe. Toen ik klein was wilde ik verpleegkundige worden, daar kon niemand mij vanaf brengen. Net als later, toen ik graag de zending in wilde gaan. Met dat in mijn achterhoofd koos ik voor een brede medische opleiding, zodat ik die later kon gebruiken. Uiteindelijk opende God diverse deuren, zodat ik kon gaan.

Medische kennis delen
Via Bijbelsmokkelwerk kwam ik in contact met de organisatie Dorcas, die mij graag wilde inzetten bij een pilotproject om les te geven aan dorps-verpleegkundigen rondom de Oost-Albanese stad Korce. Het inburgeren en het lesgeven ging mij goed af, maar dat de verpleegkundigen het ook in praktijk brachten was een stuk weerbarstiger, mede doordat mijn visie op wijkverpleegkunde volgens de Albanese overheid niet paste in hun takenpakket. Het vervolg was dat ik via een verpleegstersschool aan de nieuwe generatie les kon geven. Dat heb ik gedaan totdat in 1997 de anarchie uitbrak en bendes het land regeerden. Uiteindelijk heb ik in 2000 zelf een thuiszorg systeem opgezet voor chronisch zieken en gehandicapten en heb ik zelf het personeel toegerust met onderwijs via de Kenedy Foundation. Een Albanese Evangelische ontwikkelingshulp organisatie, waarmee ik nu nog steeds werk.

20150809 Marleen

Marleen tijdens een dienst ter gelegenheid van haar 20-jarig jubileum

Twintig gedachten over Marleen van haar directe collega’s:
altijd geroepen, behulpzaam, betrouwbaar, makkelijk in de omgang, fantastisch, ziet grenzen niet als hindernis, harde werker, werkt met hele hart, Jezus volger, kan harde dingen zeggen met een glimlach, soms gedreven, klein beetje angst, liefdevol, onvervangbaar, single, sterk en bewogen, heeft visie zonder vrees, Vlaamse Albanees, zoekt wat recht is en toch barmhartig en zorgzaam.

Bijna opgegeven
Aan het einde van de vorige eeuw probeerde ik veel op te starten, maar er kwam weinig van de grond en ik voelde me alleen. Mijn idealen leken onbereikbaar. Ik zat in een moeilijke periode en ben er zes maanden tussenuit geweest. Eigenlijk wilde ik het bijltje erbij neergooien, tenzij ik kon werken met de support van een lokale kerk en ik kon werken met christen- verpleegkundigen. Ik wilde geen compromissen sluiten en God voorzag: er ‘vielen zomaar drie verpleegkundigen uit de lucht’. Ik ging het nieuwe millennium in met vernieuwde energie, God zij dank!

“Er vielen zomaar drie verpleegkundigen uit de lucht”

Veel stretchen
De twintig jaar dat ik hier werk was een tijd van heel veel leren en ‘stretchen’. Dat betekent dat je vaak verwachtingen moet bijstellen omdat het anders verloopt. Ik had nooit verwacht dat ik leiding zou geven, omdat ik veel meer een hands-on-mentaliteit heb. Een fundament waarop je verder kan bouwen is hier amper. En de basis die er is, is heel krom. Ik zit hier twintig jaar, maar ik snap soms dingen nog steeds niet. Soms ben ik ook een beetje naïef. Als buitenlander weet je het nooit, communicatie gaat soms verscholen achter verhuld taalgebruik en dat maakt het werk en wonen hier soms best lastig.

“Een fundament waarop je verder kan bouwen is hier in Albanië amper”

Geloof geeft kracht
Mijn geloof in God heeft mij vaak richting gegeven als ik op kruispunten stond. Ik heb de kracht van Bijbelse woorden ervaren en de Here Jezus is hier veel meer voor mij gaan leven. Op het zendingsveld ben je afhankelijker van God. Ik zou al tien keer dood zijn geweest als God mij niet beschermd had. Soms is het net als Petrus die uit de boot stapte om naar Jezus te lopen. Dan weet je dat je naar Hem moet kijken of je verdrinkt. God overziet het grote geheel en er zijn veel wonderen gebeurd.

“Ik zou al tien keer dood zijn geweest als God mij niet beschermd had.”

Fundamentele principes
Hoewel ik me snel thuis voelde in Albanië, was het ook een grote uitdaging en aan het begin erg primitief: twee keer per dag toegang tot stromend water, veel stroomuitval, in de winter alleen maar prei… Ik had verwacht dat, na de val van het communisme, het land economisch veel sneller zou veranderen. Door de jaren heen heb ik gemerkt dat veranderingen langzaam gaan, doordat ze fundamenteler, dieper liggen door de geschiedenis, economie en de afwezigheid van God tijdens het communisme. Roemenië is bijvoorbeeld veel toegankelijker voor economische groei.

Een bedankplaquette kreeg Marleen uitgereikt van directeur Ian Loring

Een bedankplaquette kreeg Marleen uitgereikt van directeur Ian Loring

Overtuigen
Een pareltje van het werk is een zestienjarig gehandicapt meisje dat heel erg is vooruitgegaan. Toen heb ik de (groot)ouders na lang aandringen overtuigd van haar mogelijkheden, dat hun kind meer is dan een ‘fysiek probleem’. Dat meisje heeft nu een gedichtenboek geschreven. Super toch?!

Bouw van het bejaardenhuis
Het jaar van de bouw van het fonkelnieuwe bejaardenhuis was voor mij een inspannende periode. De samenwerking en stroomlijning tussen verschillende partijen en de bouwbegeleiding kostte me veel energie. Lachend fantaseerden we vroeger over een bejaardenhuis op de heuvel, maar het staat er nu echt en evenaart West-Europese bejaardenhuizen.

Marle en (1)Toekomstplaatje
Mijn toekomstbeeld is niet duidelijk voor mij. Ik heb een moeder van 83 jaar, die alleen thuis is en ik wil er voor haar zijn als ze mij nodig heeft. God weet het en ik probeer me daar geen zorgen over te maken. Het bejaardenhuis zit vol en momenteel richt ik mijn aandacht op de zorg voor hen én de bouw van een nieuwe vleugel aan het bejaardenhuis om de capaciteit te verdubbelen, want dat is hard nodig.

Marleens boodschap voor toekomstige zendelingen/ontwikkelingswerkers:
Mijn grootste fout is geweest dat ik te veel wil doen en niet afhankelijk ben van God die mij gezonden heeft. Als je de persoonlijke verhalen van veel Albanezen hoort is je eerste reactie om in oplossingen te denken. Daarom drie adviezen: 1) Laat je echter door God leiden in alle situaties; Wat moet je aanpakken en wat niet, 2) luister niet naar wat iedereen zegt wat je moet doen en 3) laat je niet vangen door ‘urgentie’.

Als je mensen in Korca vraagt wie Goni is dan zullen ze je antwoorden: ‘Een gekke vrouw die vaak op straat liep, verkleed als clown of met ontbloot bovenlichaam.’ Een vrouw die door de kinderen en mannen achterna werd gezeten. Een vrouw die regelmatig bekogeld werd met stenen en stokken.

Vroeger was Goni (1947) kok bij een lagere school. Toen scheen het leven haar tegemoet. Een dramatische wending kwam toen haar man haar ‘verruilde’ voor een ander. De reden: ze kon geen kinderen krijgen. Daarnaast nam hij de hele inboedel mee en op support van de familie hoefde ze niet te rekenen.

Weggepest
De Kenedi Foundation kent haar al lang en helpt waar mogelijk. Verschillende keren werd haar huis schoongemaakt, opgeknapt en aangekleed, ondanks dat ze geen water en elektriciteit had. Toch werd ze telkens weer gepest; er werd diverse keren ingebroken, ze gooiden haar ruiten in en met oud en nieuw werd er vuurwerk het huis in gegooid.

Medicatie
Al jaren krijgt ze van de Kenedi Foundation warme maaltijden. De maaltijd service werd enige tijd onderbroken omdat ze geen eten meer wilde en het eten aan de kat gaf. Waarschijnlijk had ze door dat op verzoek er medicijnen door haar voeding zaten. Vanuit de Albanese overheid kreeg ze vervolgens via injecties haar medicijnen, maar dit verslechterde de situatie.

Goni cleanupHartbreaking
In januari 2015 wilden we op bezoek komen en maaltijden geven. Wat we aantroffen was een ondervoede Goni, Gebonden aan bed was ze totaal verlaten. Buiten was het bitterkoud vanwege de strenge winter, maar binnen ook, omdat haar ramen waren ingegooid door kinderen. Ze had geen vuur of kachel aan. Totaal verlaten, totaal ontredderd, een hartbrekende situatie.

Grote puinhoop
Haar woning was één grote puinhoop. Het lag vol met bedorven voedsel en het stonk verschrikkelijk, ook omdat Goni niet meer naar het wc ging. Vanwege de kou had ze heel veel lagen kleren aan. Ze lag in haar eigen uitwerpselen en doorligwonden begonnen zich te vormen.

Onhoudbare situatie
We besloten dat dit niet langer kon. Op 16 februari ging ze mee naar het bejaardenhuis om te douchen en schone kleren te krijgen. Je zag dat dat haar erg goed deed. Het personeel ondervond dat ze zich niet langer kon verzorgen, laat staan naar het toilet te gaan. Het verzorgende team besloot om Goni in Vila Kenedi op te nemen en verwachtten dat medebewoners negatief op haar zouden reageren vanwege haar reputatie…

Goni weddingEen ander mens
Het tegendeel blijkt waar: Goni eet en slaapt goed, krijgt haar krachten terug, slaapt veel en herwint het vertrouwen in mensen, welke haar veel kwaad hebben aangedaan. Ze is een totaal andere vrouw, kijkt helder uit haar ogen en durft weer te lachen. Ook haar huisgenoten zijn aardig tegen haar.

Het wonder geschiedt
Het is een groot wonder. De mensen van de ‘geestelijke gezondheidzorg’ konden niet geloven dat Goni al zover hersteld is. Haar metamorfose cq het wonder komt doordat we haar liefde en rust geven en met respect behandelen zodat ze haar menswaardigheid terugkrijgt. Het verzorgend team is God zo dankbaar dat in het bejaardenhuis plek is voor mensen zoals Goni. Dat ze hen Gods liefde mogen tonen en dat Goni mag weten dat ze geliefd is. Soli deo gloria.

De 28e bewoner van het bejaardenhuis is gisteren verwelkomd. De 85-jarige Evdoksia woonde in Përmit, maar is in Korcë geboren. Haar kinderen kunnen vanwege omstandigheden niet voor haar zorgen en zelf heeft ze verzorging nodig.

20150630 Evdo nieuwe bewoonsterBijzonder is dat Evdoksia (met hoofddoek) nu na lange tijd weer in Korce woont. De eerste nacht heeft ze goed geslapen en we hopen dat ze een goede tijd heeft in het bejaardenhuis. Met haar komst zijn alle beschikbare plekken in het bejaardenhuis bezet. Het bejaardenhuis wil dan ook graag uitbreiden.

 

Rob en Annet van Eck verlieten halsoverkop Albanië per ambulance in juli 2013. Pas twee jaar later gingen ze terug naar hun tweede thuis. Rob: “Het is een wonder dat ik nog leef en weer hier kan zijn. We woonden en werkten hier zestien jaar als zendeling. Het doet me goed om oude bekenden en vrienden te ontmoeten.”

De Albanese start in 1997 was weinig romantisch. Een maand na hun aankomst in Korce verdampte er 1,2 miljard Amerikaanse dollar via de piramide spelen en brak er vervolgens anarchie uit, een burgeroorlog, waarbij westerse mensen werden geëvacueerd. Ook Rob en Annet konden pas een half jaar later hun werk hervatten in Albanië, hoewel het nog onrustig was.

Ook het einde van hun dienst als zendeling kwam abrupt en onverwacht. De 59 jarige Rob had de laatste maanden last van rugklachten en vermoeidheid. Toen ze in juni 2013 een hulpreis met Nederlanders begeleidden, voelde hij zich niet lekker worden en ging even uitrusten op bed.

In coma
Annet, zijn vrouw vond hem een uur later in coma op bed. Arts en ambulance erbij, naar het ziekenhuis in hun woonplaats Korce, waar ze adviseerden een helikopter te laten komen om hem naar de hoofdstad Tirana te brengen.

Naar Griekenland
Maar Annet wilde anders. Zij wist van een goed aangeschreven ziekenhuis in Griekenland. Dus gingen ze met de ambulance naar de grens, maar de Grieken lieten de ambulance niet zomaar door… wat een half uur oponthoud opleverde. Drie uur later in het ziekenhuis was de situatie zeer kritiek en het duurde vier dagen voordat de artsen een operatie aandurfden.

201307 R&A in ziekenhuisUniek geval
Rob: “Mijn lever functioneerde slecht, ik had vocht achter m’n longen en een bacterie had een gat in mijn aorta klep gemaakt. Via het bloed was de bacterie het hele lichaam doorgegaan.” Rob had een lekkende hartklep, hersenontsteking, longontsteking en twee beschadigde ruggenwervels. “Ik was een uniek geval, had een complexe situatie en heb nu 23 hechtingen op m’n hartklep. Ook de tweede operatie aan m’n rug was heftig, met behulp van vijf schroeven zijn twee wervels gefixeerd, waarna de rugpijn verdween. Ik lag zeven weken in het Griekse ziekenhuis, was vijftien kilo afgevallen en erg verzwakt.”

Engel
Omdat revalidatie in Albanië niet mogelijk was, zijn ze uit Griekenland naar Nederland gevlogen. Rob is toen meteen in het ziekenhuis in Geldrop onderzocht door artsen die allen verbaasd waren dat hij nog voor hen zat, “Hij moet een engel hebben die hem bewaard heeft” vertelde de cardioloog.

Zware maanden
Maanden later dacht de arts dat ik bloedarmoede had, maar staalpillen hielpen niet. Vervolgens werd via een beenmergpunctie de ‘Ziekte van Kahler’ vastgesteld, een bloedkanker variant. De maanden daarop waren zwaarder dan alle voorgaande operaties. Vier chemokuren en een stamceltransplantatie. De revalidatie nam een jaar in beslag.

Lof en eer aan God
Rob: “Annet en ik weten dat mijn genezing en herstel het werk van God was en dat de gebeden vanuit de hele wereld daaraan bijdroegen. Ook de artsen in Griekenland vonden het een medisch wonder. Mijn vrouw Annet voelde zich erg gedragen door de gebeden. Daardoor kon ze de juiste beslissingen nemen zowel in Albanië, Griekenland als in Nederland. Onlangs deze moeilijke periode hebben we veel zegeningen ervaren en zijn er wonderbaarlijke dingen gebeurd, waar we de Heer alle lof en eer willen geven.”

Terug in Albanië
De terugkeer van Rob en Annet en hun bezoek in Albanië, doet veel goed. De zondag in de ‘oude’ Albanese gemeente was bijzonder. Ze mochten iedereen bedanken vanaf het podium. Vanwege de gezondheid en het herstel doen Rob en Annet het wat rustiger aan, maar blijven een warm hart voor Albanië houden. Onlangs zijn ze een sponsorprogramma begonnen voor ouderen in het bejaardencentrum van de Kenedi Foundation.

Een foto-overzicht van de bouw van het bejaardenhuis. In april 2011 ging de eerste schop de grond in en ruim een jaar later was de opening. In februari 2012 verhuisden de eerste bewoners naar het bejaardenhuis. Het complex heeft 18 kamers en een maximale capaciteit voor 28 ouderen.

Meer foto’s kunt u op deze pagina bekijken (externe website)