Rust in ‘Vila Kenedi’

 

De heer ‘Alo Çoçka’ werd geboren op 28.07.1938 in het dorp Podgorie in de regio van Korce. Hij kon alleen naar school gaan in het eerste leerjaar dat hij niet afmaakte, dus hij kent de letters of de cijfers niet. Hij werkte zijn hele leven als  boer in de landbouwcoöperatie in het geboortedorp tot hij met pensioen ging. Op twintigjarige leeftijd

Alo in Vila Kenedi

Alo in Vila Kenedi

trouwde hij met een meisje uit het dorp Leshnica, bij Pogradec, genaamd Refiko.

Mevr. Refiko ging slechts een paar jaar naar de basisschool maar studeerde niet verder. Zij leest en kent de cijfers, en zo heeft zij het schamele inkomen van haar familie beheerd, aangezien de man Alo analfabeet was. Zelf heeft Refiko in het dorp Podgorie in de landbouw gewerkt tot aan haar pensioen.

In hun huwelijk kregen zij twee kinderen, een jongen en een meisje. Hun zoon stierf op heel jonge leeftijd aan een ernstige ziekte.

Het ouder worden in hun leven werd moeilijker. Ze bleven eenzaam omdat het meisje na haar trouwen hen verliet. Evenwel bleven ze van haar houden, maar heel lang wisten ze niet waar ze was.

Om deze redenen was tot een jaar terug hun leven erg moeilijk. Ze vochten met de weinige middelen die ze hadden om alleen maar te overleven. Het inkomen uit pensioen bedroeg voor Alo 60€ en voor Refiko 70€. Te weinig om in hun behoeften te voorzien. Naast de zeer moeilijke economische kant was het met hun gezondheid slecht gesteld. Mevr. Refiko had hartproblemen en vaak hoge bloeddruk. Omdat ze niet naar de dokter ging en niet de nodige medicatie nam waren haar voeten gezwollen en vol wonden. Zo kon zij niet meer lopen, omdat ze haar evenwicht niet kon houden; Ze kon slechts kruipen door het huis. Mevrouw Refiko lijdt aan epilepsie en haar man kon haar niet helpen wanneer ze een crisis doormaakte, omdat hij zelf had hulp nodig.

Na verloop van enkele jaren verloor de heer Alo zijn gezichtsvermogen, zodat hij zichzelf niet meer kon verzorgen dan enkel basisbehoeften. Zijn vrouw was niet in staat om hem te helpen vanwege haar problemen.

Vorig jaar hadden ze veel moeite om alleen te leven. Ze konden hun huis niet

Samen weer dikke pret

Mevr.Refiko in april 2018

houden en al hun meubels waren op. Ze konden niet voor hun hygiëne zorgen en het huis voldeed helemaal niet meer.

Ze hadden moeite bij het bereiden van hun eten. Omdat het lage inkomen niet genoeg was gingen ze niet eens kopen. Een lokale stichting bracht pakketten met ongekookte en kant-en-klare maaltijden. Ze konden die maaltijden echter niet koken vanwege gebrek aan middelen. Buiten dat, liepen ze ook gevaar op voor vergiftiging omdat ze, in hun onwetendheid, afwasmiddel hadden ingenomen.

Bij het zien van deze zware levensomstandigheden en de noodzaak van constante zorg hebben we besloten om te zorgen voor deze ouderen in ons verzorgingshuis “Vila Kenedi”  Na een tijdje werd hun gezondheid een stuk beter. Het hebben van regelmatige voeding, gezondheidszorg, zorg voor hygiëne, het ontvangen van de warmte van het personeel en de vriendschap met enkele ouderen in het huis heeft hun leven veranderd. Mevrouw Refiko kan lopen omdat haar benen niet langer opgezwollen zijn. Dankzij de zorg is het makkelijk om te gaan met de hoge bloeddruk. Ze kan nu zelf haar man helpen met zijn oriëntatie.

Marleen van de Voorde

Comments are closed.